Wszelkim zmianom wyglądu zewnętrznego towarzyszą rozmaite pobudki. Im są one mniej radykalne, tym bardziej można je tłumaczyć względami estetycznymi, które wynikają z podążania za modą bądź z potrzeby ukazania światu własnych odczuć na temat piękna. Z różnorodnymi formami ozdabiania wiąże się zazwyczaj przekonanie, że ciało jest materiałem plastycznym i można je dowolnie kształtować w imię szeroko rozumianej sztuki.
REKLAMA
Ludzie poddają się zatem różnym zabiegom upiększania w głównej mierze ze względów estetycznych, wynikających z chęci bycia modnym i w celu polepszenia wizerunku własnej osoby. Z drugiej strony równie często zmiany te powodowane są pragnieniem wyrażenia własnej indywidualności oraz niepowtarzalności – to z kolei wiąże się z potrzebą bycia oryginalnym czy zauważonym. Najważniejszą rolę pełni tutaj właśnie wzbudzenie zainteresowania innych, które może być rozumiane z wizualnego bądź psychologicznego punktu widzenia. Poprzez język ciała następuje bowiem przekazywanie emocji, zasygnalizowanie aktualnych przeżyć wewnętrznych oraz podkreślenie własnej oryginalności. Trwałe ozdabianie ciała wyrazem psychicznych odczuć bądź potrzeb Istnieje przypuszczenie, że wszelkie modyfikacje ludzkiego ciała mogą stanowić świadome lub podświadome wołanie o pomoc, które określane jest mianem symbolicznego krzyku. W tym przypadku metody ozdabiania ciała są formą kontestacji oraz wyraźną prowokacją. Z powodzeniem można wywnioskować, że przez konkretne rodzaje i motywy ozdabiania człowiek prezentuje światu określony przez samego siebie obraz – ilustruje koncepcję własnego "ja". Samo ciało zaś traktowane jest przez niego niczym płótno, które wolno zapełniać w przeróżny, symbolicznie związany z wyobrażeniami określającymi jednostkę czy pewną jej historię, sposób. Przykładowo, za pomocą trwałych napisów w formie dat czy imion, wiele osób zaznacza przełomowe wydarzenia w swoim życiu: ślub, śmierć kogoś bliskiego lub narodziny potomka. Warto tutaj jednak wspomnieć, że chęć zmiany swojego wyglądu, która wynika z potrzeb psychicznych, może mieć znacznie poważniejsze podłoże. Niejednokrotnie bowiem, a zwłaszcza w przypadku radykalnych modyfikacji w postaci wytatuowania niemalże całego ciała czy przekłucia wielu jego części, obrazuje kłopoty człowieka z określeniem własnej tożsamości oraz przynależności do otaczającego świata. Psychiatrzy przypuszczają, że ekstremalne sposoby zdobienia wybierają osoby, które w inny sposób nie potrafią zamanifestować własnej osobowości, przy czym samo ich istnienie oraz poglądy bywają jawnie krytykowane przez resztę społeczeństwa. Wykonanie określonej modyfikacji może być również spowodowane potrzebą zaspokojenia chęci przynależności do danej grupy społecznej lub rówieśniczej. Nie jest to jednak związane z przymusem, który krąg narzuca jednostce, lecz jej indywidualna decyzja. Najczęściej bywa motywowana pragnieniem akceptacji ze strony jego członków lub inspiracją ich stylem życia – poglądami oraz propagowanymi przez nich trendami w modzie. Ambiwalentna fascynacja bólem Podczas rozważań na temat metod ozdabiania ciała niejednokrotnie pojawia się wątek bólu. Czy obecnie może on stanowić jedną z pobudek do poddania się tego typu zabiegom? Wszystko wskazuje na to, że tak. Ból podczas wykonywania określonej modyfikacji, a zwłaszcza tatuażu, postrzega się w dwojaki sposób. Z jednej strony może symbolizować oswojenie się z tym, co jest dla człowieka nieprzyjemne. Wiele osób wychodzi z założenia, że uodpornienie na ból fizyczny wpływa na mniejsze odczuwanie cierpienia psychicznego, które – jakby na to nie patrzeć – znacznie trudniej jest kontrolować. W tym przypadku powodem zdecydowania się na jakiekolwiek trwałe zdobienie może być chęć przezwyciężenia bólu. Z drugiej strony natomiast cierpienie ujarzmia albo daje upust pewnym emocjom, co w efekcie prowadzi do katharsis i przyjemności.