13 marca 2014 r. w Miejskiej Bibliotece Publicznej im. Juliusza Słowackiego w Tarnowie miał miejsce wernisaż wystawy rysunków Ludziki oraz promocja najnowszego tomiku wierszy autorstwa Jana Stępnia pt. „Idą”. Wydarzenie towarzyszyło dwudniowej międzyśrodowiskowej konferencji naukowej pt. „Tolerancja we współczesnym świecie”, odbywającej się w Ośrodku Doskonalenia Nauczycieli na Nowym Świecie.
Spotkanie autorskie zgromadziło uczestników konferencji – naukowców, artystów, społeczników, pisarzy, filozofów – przyjaciół Jana Stępnia i jego żony profesor Marii Szyszkowskiej. Dzięki wprowadzeniu wygłoszonym przez prof. Jacka Breczkę można było przenieść się w nietuzinkowy świat poezji Jana Stępnia. Co się w tym świecie znajduje?
|
Życzliwość dla wszelkiego stworzenia, dobroć, czasem gorzka prawda, wzruszenia, sny, słowo o Bogu, wreszcie wiersze poświęcone żonie, miłośniczce filozofii, szczególnie Kanta - Marii Szyszkowskiej, będącej dla niego muzą, natchnieniem i zarazem pierwszą czytelniczką. W utworach mąż nazywa ją przykładowo Marią Szaloną, Metafizyczną, Promienną, co oddaje niejako niecodzienność poglądów profesor Szyszkowskiej. |
![]() |
|
We wzruszającym wierszu „Gdy umiera moja Matka”w cierpieniu - Bóg nie płacze. Dla autora nie. Płacze natura, ale nie Bóg. Ja jednak wierzę, że Bóg czeka na każdego z nas, aby przygotować nam u Siebie miejsce. Max Ehrmann w przepięknym przesłaniu do wszystkich ludzi pt. „Dezyderata”, pisze: Żyj w zgodzie z Bogiem, czymkolwiek On ci się wydaje, czymkolwiek się trudzisz i jakiekolwiek są twoje pragnienia, w zgiełkliwym pomieszaniu życia zachowaj spokój ze swą duszą. |
|
Ludzie wrażliwi, jak sądzę, nawet w codzienności potrafią odkryć poezję, a to ją Jan Stępień uważa za najistotniejszą część literatury. Dzięki niej właśnie można oddać różnorodną refleksję o świecie. Czasem radosną, czasem pełną goryczy. Nie ten poetą kto za biurkiem wiesze składa lecz wieczny wędrowiec szukający swego przeznaczenia Czyż każdy z nas nie jest takim wędrowcem? Bo uparcie do uprzednio wyznaczonego celu dążą tylko niektórzy, spora część niestety błądzi... Wszyscy jednak wędrują. Topos homo viator znamy z arcydzieł światowej literatury, ale przecież codziennie pielgrzymujemy i dokądś zmierzamy. Ilu ludzi, tylu „homo viatorów”, którzy wciąż idą… w milczeniu… krok za krokiem… Nawet jeżeli są zmęczeni życiem, ciągle idą… |
![]() |
![]() |
Jan Stępień – rzeźbiarz, poeta, pisarz, rysownik, autor sztuk teatralnych. Jest autorem powieści (m.in. „Pajęczyna”, „Pulsowanie”, „Przenikanie”, „Czas miłości”), zbiorów opowiadań (m.in. „Pierwsze doznania”, „Szalona Maria”, „Cienie zmarłych”, „Smak zdarzeń”) oraz tomików wierszy, np. „Wieczne koło”, „O drugiej nad ranem”, „Chory liść”, „Okruchy dnia”. Jego wiersze i opowiadania tłumaczono na niemiecki, arabski oraz esperanto. Rzeźby, rysunki wystawia w wielu miastach Polski, w Belgii i na Węgrzech. |
pp12