BEZPŁATNIE ORGANIZUJEMY PROMOCJĘ FIRM KAŻDEJ BRANŻY, STOWARZYSZEŃ, ARTYSTÓW - inkubator@portalpolski.pl

Korona Gór Polski: Szczeliniec Wielki, Orlica i Jagodna

21.07.2014 / czytano: 2141 razy

Siódmy dzień w Sudetach spędziliśmy w Górach Stołowych, Orlickich i Bystrzyckich. Zdobyliśmy ich najwyższe wzniesienia, a Szczeliniec Wielki zafascynował nas tak, że chce się tam kiedyś wrócić. Na szlaku poznaliśmy podobnych do nas wielkich miłośników górskich wędrówek. Jechaliśmy niezapomnianą „Autostradą Sudecką” i bez oznaczeń zdobyliśmy Jagodną.

REKLAMA



Góry Stołowe – Szczeliniec Wielki
 
Długo czekaliśmy na Szczeliniec Wielki (919 m) i całe Góry Stołowe. Potem żałowaliśmy, że nie przeznaczyliśmy na nie całego dnia. Wyruszyliśmy z kwatery po godzinie 6. Zaparkowaliśmy na parkingu, na pierwszym ostrym zakręcie od miejscowości Radków.
 
Ruszyliśmy szlakiem niebieskim w kierunku Szczelińca (919 m). Pierwszy odcinek bardzo ciekawego szlaku pokonaliśmy w dobrym tempie. Był on ciekawy, ze względu na różnorodność mijanych skał. Niektóre były tak duże, że robiły ogromne wrażenie. Doszliśmy do rozejścia szlaków. Czerwony idzie na Skalne Grzyby, a niebieski na Szczeliniec (919 m).



Szliśmy dalej i po nieco błotnistej drodze wyszliśmy na asfalt. Wiedzieliśmy, że można wysoko dojechać samochodem, ale bez przesady. Co chwilę nas jakieś mijały. Na szczęście niedługo było odejście na leśną ścieżkę. Od dołu już widzieliśmy nasz cel, jednak najpierw musieliśmy dojść do szlaku żółtego i nim wyjść do schroniska. Już od tego momentu zaczęliśmy się przekonywać czemu to są Góry Stołowe. Kto jeszcze tutaj nie był to koniecznie musi je odwiedzić.

Dotarliśmy do schroniska PTTK na Szczelińcu. Wielu osobom wydaje się, że to już jest prawdziwy szczyt, jednak chcąc osiągnąć najwyższy punkt to trzeba zapłacić. Tak, tak, zapłacić i to nie mało. Normalny 7 złotych, a ulgowy 3. Zanim jednak weszliśmy do rezerwatu to zaprzyjaźniliśmy się z Grześkiem, naszym towarzyszem podróży przez cały rezerwat. Zaczęło się od przypadkowego zdjęcia a skończyło na miłych wspomnieniach. Wymieniając górskie doświadczenia kupiliśmy bilety i naszym pierwszym krokiem było wyjście na najwyższy punkt Szczelińca Wielkiego – Tron Liczyrzepy. Upewniliśmy się u jednego z turystów czy to jest na pewno to miejsce no i oczywiście trzeba było zrobić zdjęcie z datą do książeczki.





W rezerwacie mamy 12 głównych nazwanych skalnych obiektów: Ucho igielne, Kaczęta, Tron Liczyrzepy, Wielbłąd, Małpolud, Diabelska Kuchnia, Piekiełko, Niebo, Kołyska, Kwoka, Koński Łeb, Słoń.



Ze Szczelińca schodzimy dość stromą i wąską lecz wygodną ścieżką. Droga wejściowa i zejściowa spotykają się u stóp góry. Szlak jest jednokierunkowy i oznaczony strzałkami. Co chwilę gwałtownie skręca. W 2 miejscach wyższe osoby muszą przechodzić między skałami na kolanach. Z każdej platformy widokowej możemy podziwiać piękne krajobrazy.
 
Po jakiejś powolnej, godzinnej wędrówce docieramy do kulminacyjnego miejsca w rezerwacie, do stoiska z pamiątkami :). A tak poważnie do dwóch miejsc widokowych, które przez wielu są uważane za najpiękniejsze.
   



Pamiątki oczywiście też są przy wyjściu. Ze Szczelińca (919 m) zeszliśmy, aż do miejsca gdzie rozpoczyna się ścieżka. Tam pożegnaliśmy się z naszym kompanem, życzyliśmy sobie dalszych sukcesów i poszliśmy czerwonym szlakiem Pustą Ścieżką. Raz tylko przecięliśmy drogę asfaltową. Szlakami czerwonym i niebieskim dotarliśmy na parking.

Mapka poglądowa 



Informacje
* Data wycieczki 15.06.2014
* Dystans 7.89 km
* Czas trwania 3g:47m:30s
* Średnia prędkość 2.0 km/h
* Łącznie w górę 412 m
* Łącznie w dół 318 m

Góry Orlickie – Orlica
 
Trzeba przyznać, że podczas wyjścia w Góry Orlickie najatrakcyjniejsze były widoki z parkingu na Sołtysiej Kopie.



Przez całe 30 minut idzie się przez las. Szlak nie jest trudny i bardzo szybko dociera się do celu. Najpierw do wiaty turystycznej, a potem odbijając w lewo na samą Orlicę (1084 m).



Na szczycie odsłonięto pomnik upamiętniający pobyt na wierzchołku Johna Quincy Adamsa – późniejszego prezydenta USA, cesarza Józefa II, oraz Fryderyka Chopina.





Widoków podczas trasy nie było żadnych. Kiedyś na szczycie stała wieża widokowa. Widać z niej było nawet Pragę w Czechach. Wróciliśmy tym samym szlakiem zielonym na parking i tam jeszcze chwilę napawaliśmy się piękną panoramą.
 
Mapka poglądowa 



Informacje
* Data wycieczki 15.06.2014
* Dystans 4.17 km
* Czas trwania 1g:28m:22s
* Średnia prędkość 2.8 km/h
* Łącznie w górę 105 m
* Łącznie w dół 155 m
 
Góry Bystrzyckie – Jagodna
 
Jagodna to bez wątpienia najdziwniejszy sudecki szczyt należący do Korony Gór Polski. Jechaliśmy w Góry Bystrzyckie po godzinie 14:30. Nie wychodziliśmy na szczyt najpopularniejszym szlakiem spod schroniska Jagodna ale zjechaliśmy nieco niżej „Autostradą Sudecką”. Ciężko było to nazwać autostradą, bo kilkanaście kilometrów jechaliśmy chyba godzinę, dosłownie szybciej byśmy tam doszli na nogach. Prędkość na liczniku nie przekraczała 20 km/h. Dziury takie, że już trawa z nich zaczynała wyrastać. Po wielkich mękach dojechaliśmy do szlaku niebieskiego. Zaparkowaliśmy na poboczu i poszliśmy na ostatni szczyt tego dnia. Wydawało się, że trasa na Jagodną (977 m) będzie bez problemowa. Na początku było wszystko w porządku. Natomiast po dotarciu do nowo wybudowanej drogi nasuwało się pytanie gdzie iść. Popatrzyliśmy na mapę i wypadało iść przed siebie.



Szliśmy tam nową, szeroką drogą przez jakieś 40 minut. Szlaku nie było żadnego. Myśleliśmy, że najwyżej u góry włączymy GPS i pokierujemy się jakoś na szczyt. Piękne były z tej trasy krajobrazy.



Wreszcie trochę niepewni dotarliśmy do celu. Tylko jeden biedny szlak ostał się już prawie przy samej Jagodnej (977 m). Budujący drogę nie oszczędzali drzew ze znakami.



Na samej górze znajduje się ambona myśliwska i nic poza tym.





Gdy już schodziliśmy to widzieliśmy kolejny ze szczytów do zdobycia – Śnieżnik. Po wejściu do samochodu pojechaliśmy do Międzygórza na nocleg.
 
Mapka poglądowa 



Informacje
* Data wycieczki 15.06.2014
* Dystans 6.27 km
* Czas trwania 1g:26m:31s
* Średnia prędkość 4.3 km/h
* Łącznie w górę 228 m
* Łącznie w dół 227 m

Do zobaczenia na szlaku !

Mateusz Grzegorzek / http://mynaszlaku.pl

Lista komentarzy

Brak komentarzy

Dodaj komentarz

Nick:
Treść:
Przepisz kod:
REKLAMA