Pomysł zrodził się na początku lat 90. Jerzy Wojnar musiał, przede wszystkim, poznać technikę cięcia szkła, którą wynaleźli Grecy w VI wieku naszej ery, czyli technikę krojenia szkła diamentem.
W tym celu odwiedził warsztaty szklarskie i firmę produkującą tradycyjne, kościelne witraże. I tak zaznajomił się z podstawowymi zasadami cięcia szkła.
|
Wcześniej zajmował się wyrobem biżuterii, szukając wzorów w świecie roślin i owadów. - Zainspirował mnie inny obszar sztuk plastycznych – witrażownictwo trójwymiarowe – wspomina początki prac Jerzy Wojnar, twórca dzieł sztuki użytkowej, bo tak trzeba nazywać przepiękne rzeźby ogrodowe wychodzące spod jego ręki. - I tak, jak w przypadku tej pierwszej umiejętności, sam zacząłem się uczyć, krok po kroku, tajemnic nowej dla mnie technologii. Gdy poznał te zasady, to zaczął od projektowania zawieszek okiennych w formie płaskich, prostokątnych witraży, z których wyrastały trójwymiarowe, szklane kwiaty. W pierwszych wzorach szkło było łączone ołowianymi listwami, później zastosował metodę Tiffany'ego, owijając brzegi szkła taśmą miedzianą. W pierwszej zawieszce użył szkła antycznego, dmuchanego, pochodzącego z huty w Jaśle. Druga, fantazyjna kompozycja, była już w pełni trójwymiarowa. Dominował w niej kielich kwiatu. W jego środku podwójna, ołowiana spirala tworzyła podstawę dla pręcików i słupka. W ich zwieńczeniu umieścił półszlachetny kamień. Potem zastosował nowatorskie rozwiązanie tła płaszczyzny, tworząc w niej rozcięcie, podążające za wijącą się łodygą. A później zaczął konstruować lampy witrażowe, na wzór roślin, odlewając z ołowiu masywne łodygi, tworząc szklane liście i kielichy. - I wtedy pomyślałem, że takie konstrukcje mogą efektownie ozdabiać ogrody – mówi o swoim pomyśle Jerzy Wojnar. - Coraz więcej osób chciałoby upiększać swoje ogrody, do czego nie mogą przecież służyć banalne, zwykłe krasnale wytwarzane na wzór tych starodawnych, wymyślonych w niemieckiej Turyngii w 1872 roku, a tak masowo produkowane w Polsce w końcu lat osiemdziesiątych minionego wieku. Artystycznie wykonane modele świata roślin i owadów mogą inspirować także budowniczych. Na przykład można byłoby montować altany ogrodowe, których dachy tworzą rozłożone skrzydła motyli. Ich powiększona skala przykuwałaby uwagę widza. - Zakładam również możliwość podświetlania eksponatów ukrytymi reflektorami – dodaje Jerzy Wojnar. - Uważam, że ten rodzaj rynku jest rozwojowy. Klasa średnia, ok. 20 procent społeczeństwa, to osoby szukające akcentów odróżniających ich ogrody od |
|
powszechnego banału. Za wzór swoich konstrukcji przyjął monarcha wśród motyli wędrownych z rodziny Nymphalidae (Danausa plexippusa). Osiadłe populacje tego gatunku zamieszkują tropikalne rejony Ameryki Środkowej, niektóre wyspy na Pacyfiku oraz na Karaibach. Długość prawdziwego motyla tego gatunku, od głowy do końca odwłoka, ma wymiary - ok. 3 cm, a rozpiętość skrzydeł nie przekracza 10 cm. - W moim wykonaniu, opartym również na technice Tiffaniego – opisuje swój |
![]() |