Przestrzeń internetowa jest miejscem spotkania dla milionów użytkowników portali społecznościowych. Wiele wirtualnych znajomości przeradza się w realne więzi: szczęśliwe związki z długim stażem oraz przyjaźnie na całe lata. Szukanie partnera przez Internet nie jest zjawiskiem nowym, jednak w ostatnich czasach zdobywa coraz większą popularność. Wśród zakochanych par coraz więcej jest takich, których miłość narodziła się w sieci. Serwis „Zaklęci w sobie” może nie ma jeszcze tysięcy wyświetleń dziennie, jednak każdego dnia przybywa kilka nowych kont. Jego pomysłodawcą i twórcą jest Łukasz Brunacki z Torunia. Wyjątkowy charakter witryny polega na tym, że integruje ona osoby niepełnosprawne.
Twórca „Zaklętych w sobie” sam jest osobą niepełnosprawną – nie ma rąk. Tworząc portal chciał udowodnić, że niemożliwe nie istnieje, a platforma zrzeszająca osoby, których dotknął podobny los ma rację bytu w Internecie. Co najważniejsze jednak: podkreślił w ten sposób, że miłość niejedno ma imię i nie zna żadnych barier.
Pomysł założenia "Zaklętych w sobie" chodził mi po głowie kilka lat. Czasami jednak jest tak, że mamy jakiś pomysł, ale brakuje bodźca, który popchnąłby nas w stronę jego realizacji. Kiedyś sam korzystałem z podobnych stron, wiem, jak one funkcjonują, dzięki czemu zdaję sobie sprawę, jakie problemy napotykają osoby niepełnosprawne. Zanim uruchomiłem serwis, poczytałem trochę na ten temat, aby przekonać się, czy podobne pomysły zaistniały już w sieci. Wciąż brakowało miejsca, gdzie osoba niepełnosprawna mogłaby poznać drugą niepełnosprawną – wyjaśnia autor.
Przez kabel do ołtarza
W nowej odsłonie serwisu zarejestrowało się już 175 użytkowników. Wśród nich jest także założyciel, który z uśmiechem przyznaje, że swoją miłość już odnalazł. Jego konto widnieje jednak pośród randkowiczów, ponieważ jest on administratorem serwisu i musi dbać o techniczne aspekty jego funkcjonowania. Jako wierny i kochający partner nie umawia się na randki, jednak wierzy w misję swojego przedsięwzięcia:
Jestem przekonany, że portal internetowy może być źródłem poznania, a nawet zakochania. Słyszałem wiele historii par, które dzięki internetowi stanęły na ślubnym kobiercu. Nie były to w prawdzie osoby niepełnosprawne, jednak wierzę, że wkrótce usłyszymy piękną miłosną opowieść osób niepełnosprawnych.
Idea stworzenia czegoś nowatorskiego nie wzięła się znikąd. Łukasz Brunacki sam wiele zawdzięcza Internetowi, zwłaszcza, że nie zawsze było łatwo. Wiara w to, że może być dobrze oraz wola przemian pomogły mu jednak przetrwać najtrudniejsze momenty.

Mam za sobą burzliwe życie, jestem po rozwodzie – wyznaje. Początkowo byłem przekonany, że nikt mnie już nie będzie chciał, a kobieta, z którą się rozwiodłem była tą ostatnią. Wiadomo, że relacje damsko-męskie w dużej mierze opierają się na fizyczności i statusie materialnym. Okazało się, że podobam się kobietom i zacząłem nawiązywać wiele kontaktów z płcią piękną. Źródłem tych znajomości był Internet. Nie chodziłem do pubów, aby podrywać dziewczyny. Swoją obecną partnerkę poznałem właśnie dzięki portalowi randkowemu. Nie ukrywam, że była to jedna z inspiracji do stworzenia "Zaklętych w sobie".
Kulturalny podryw, czyli próbka portalu
Rejestracja jest bardzo prosta. Wystarczy wybrać dla siebie login i hasło oraz podać mail, na który przyjdzie link aktywacyjny. Nowemu użytkownikowi z pomocą przychodzą dokładnie sprecyzowane instrukcje. Przed nawiązaniem kontaktu z drugą osobą, można jej "puścić oczko", aby okazać zainteresowanie. Następnym etapem może być wymiana wiadomości, dodanie do listy przyjaciół albo do przeznaczonej tylko dla wybranych "hot listy". Jeśli ktoś zajdzie nam za skórę, możemy go zablokować bez obaw o dalsze korzystanie z serwisu.
Zauważyłem, że na moim portalu rejestrują się także osoby pełnosprawne. Nie mógłbym im tego zabronić, sam przecież wcześniej korzystałem z serwisów, gdzie jako niepełnosprawny raczej byłem mniejszością. Można się zastanawiać, w jakim celu dołączają do nas. Okazuje się, że lubią słuchać oraz być słuchane, mają problemy, którymi w swoim środowisku nie mogą się podzielić lub po prostu nie są rozumiane. Być może w ich myśleniu pojawia się przekonanie, że osoby niepełnosprawne są wierniejsze, bardziej oddane i wdzięczne.
Jako nowa użytkowniczka portalu szybko zostaję "zaczepiona". Nasza rozmowa zaczyna się kleić i przenosi się na komunikator systemowy. Oboje szukamy przyjaźni lub bratniej duszy do swobodnej pogawędki. Mój rozmówca jest bardzo inteligentny, interesuje się polityką i literaturą. Jest kulturalnie i – co szczególnie zwróciło moją uwagę – nienachalnie.
Wielu użytkowników nie zamieszcza zdjęć profilowych. Te osoby prawdopodobnie boją się lub wstydzą. Wiele razy jako administrator namawiałem do większego otwarcia się – skoro widzisz, że użytkownik po drugiej stronie odważył się zaprezentować siebie, zrób to samo! Sam opis profilu niewiele jest wstanie wyeksponować, zwłaszcza, że panuje tendencja do zdawkowego opisywania siebie. Z drugiej strony wielkim atutem jest to, że nie ma opisów chamskich, zapraszających na seks czy na jedno niezobowiązujące spotkanie. Jeśli już ktoś loguje się na moim portalu to widać, że szuka kogoś na długo lub oczywiście na stałe – przekonuje Brunacki.
Z biegiem czasu pojawia się coraz więcej nowych użytkowników, a ich profile są bogatsze. Nie można jednoznacznie scharakteryzować „Typowego Zaklętego”, ale z moich obserwacji wynika, że najwięcej jest użytkowników w wieku średnim. Każdy użytkownik może podać swój stan cywilny oraz miejsce zamieszkania. Opcje te cieszą się dużą popularnością, bo zwiększają prawdopodobieństwo tego, że ktoś się do nas odezwie. Jarek z Gdańska ze śmiałością pisze o tym, że jest panem przed pięćdziesiątką, w dodatku rozwiedzionym. Formularz umożliwia także krótkie scharakteryzowanie swojej postaci poprzez odpowiedzi na typowe pytania (Czy chcę mieć dzieci, Małżeństwo jest dla mnie... itp.). Wymienia się także swoje podstawowe cechy, ulubioną muzykę oraz preferowane kino. Jarek wypełnił wszystkie pola skrupulatnie, dzięki czemu jego konto należy do najczęściej przeglądanych. Szczerość, jak widać, popłaca!
Odwagą w opowiadaniu o sobie wykazała się także Monika z Wągrowca, której dewizą jest Żyj z całych sił i uśmiechaj się do ludzi. Kobieta przyznaje, że małżeństwo jest dla niej świętością, a siebie określa jako osobę romantyczną. Oprócz opisu siebie umieściła także obszerną charakterystykę swojej choroby – Zespołu Marfana. Dowiadujemy się, jakie są objawy, poznajemy także historię leczenia Moniki. Metoda ta może pomóc przełamać pierwsze lody – dotknięta chorobą użytkowniczka nie musi odpowiadać na pytania, sam pytający zaś nie musi się trudzić, by je formułować, co czasem dla obu stron jest krępujące.
Zaklęci w sobie – zamknięci w sobie?
Portal Łukasza, jak każda inicjatywa zrodzona w sieci, zyskała wielu zwolenników i spotkała się z ogromnym entuzjazmem użytkowników oraz ich przyjaciół. Znaleźli się jednak tacy, do których koncepcja stworzenia portalu randkowego dla niepełnosprawnych nie przemówiła. Widzą w niej próbę wtrącenia tych osób do jednej szuflady i szczelne zamknięcie przed światem.
Spotkałem się z zarzutem, że stworzyłem getto, bo grupą docelową są osoby niepełnosprawne. Niektórzy uważają, że przez stworzenie takiego portalu niepełnosprawni mogą poczuć się odizolowani od społeczeństwa. To nie tak! - apeluje twórca portalu. Każdy, kto loguje się w serwisie, musi mieć świadomość, że 98% społeczności stanowią osoby niepełnosprawne. Nikogo nie namawiam do korzystania z usług portalowych, nie pobieram za nie również żadnych opłat. Jest to kwestia świadomego wyboru.
Mimo takich zarzutów, portal prężnie się rozwija. Jego optymalne funkcjonowanie zależy oczywiście od inicjatywy użytkowników. Mają oni do dyspozycji nie tylko zakładanie i przeglądanie profilów, ale także forum, na którym mogą dyskutować na każdy temat oraz sekcję „blogi”, dzięki której mogą zaprezentować swoją autorską strefę.
Początkowo widziałem ryzyko w dopuszczaniu do portalu osób pełnosprawnych - bałem się, że mogą mieć nieszczere intencje oraz tego, że być może będą chciały w jakiś sposób wykorzystać użytkowników. Nie chciałem narażać ich na krzywdę. Pojawiają się jednak sygnały, bym otworzył portal na wszystkich, także na inne kraje: Niemcy, Austrię, Wielką Brytanię czy Irlandię, gdzie również mieszka wielu Polaków. Na szczęście nie spotkałem się z przejawami agresji czy złośliwości, a podejrzewam, że jako administrator otrzymywałbym takie zgłoszenia, jak ma to miejsce w innych serwisach.
„Dlaczego wzywa pan Jezusa?”
Łukasz przyznaje, że spotyka się z różnymi reakcjami. Dyskurs publiczny uczynił ze słowa „niepełnosprawność” temat tabu. Nie umiemy porozumiewać się z osobami niepełnosprawnymi, dyskryminujemy je i często traktujemy jak obywateli drugiej kategorii. Brakuje nam wiedzy, chętniej oceniamy, niż słuchamy, a całą relację sprowadzamy do współczucia.
Współczucie i litość to najgorsze przejawy zachowań, jakie mogą nas dotykać jako osób niepełnosprawnych. Ostatnio byłem w sklepie. Zauważyłem, że pewien mężczyzna uważnie mi się przygląda. Po chwili zapytał wprost: A co się Panu stało? Powiedziałem, że nic się nie stało, że mam tak od urodzenia, na co mój rozmówca zaczął lamentować "O Jezu to, o Jezu tamto". Zapytałem: Dlaczego wzywa pan Jezusa? Zmieszał się i wyrażał wielkie współczucie, że nigdy nie miałem rąk. Co ten pan jednak o mnie wie? Nic. Taka jest jednak reakcja ludzi: zastanawiają się jak piszę, jak chodzę, a może z głową mam coś nie tak? Z jednej strony to rozumiem, bo w końcu jak cię widzą, tak cię piszą. Zwłaszcza w Polsce, gdzie ludzie mają tendencję do powierzchownej oceny. Przyznam jednak, że wolę, gdy ludzie wprost pytają mnie o moją niepełnosprawność. Jest to lepsze, niż wszelkie domysły za plecami. Kiedy się ze mną dłużej przebywa, można dostrzec, że z wieloma rzeczami nie mam problemu i funkcjonuję normalnie - jak pełnosprawna osoba.
Z sieci na wesele
Łukasz Brunacki ma 32 lata. Mimo trudności pełną parą korzysta z życia i cieszy się jego urokami. Ukończył studia na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika, pracuje i realizuje kolejne plany. Torunianin może pochwalić się sukcesami, o których nawet nie śnili jego w pełni sprawni rówieśnicy. Chociaż wydaje się to niewiarygodne, jedną z jego pasji jest sport samochodowy. Ma na swoim koncie nawet start w ramach Samochodowych Mistrzostw Torunia „Mini-Max”. Mężczyzna wręcz zaraża optymizmem i nie przestaje marzyć.
Największym marzeniem byłoby dla mnie, gdybym otrzymał sygnał, że ktoś dzięki mojemu portalowi zakochał się i poznał partnera na całe życie. Chciałbym, aby o serwisie dowiedziała się cała Polska. Nie na zasadzie konkurencji z tym, co już oferuje rynek internetowy, ale byłoby miło, gdybym okazał się "swatem" dla wielu niepełnosprawnych. Fantastycznie byłoby znaleźć się na ślubie młodej pary, której historia zaczęła się w serwisie.
Twórca przestrzeni spotkań osób niepełnosprawnych nigdy nie narzekał na swoje kontakty z ludźmi. Ma jednak pełną świadomość tego, że niektórym przychodzą one z trudem, zwłaszcza, jeśli przychodzi go nawiązać z osobą, która prawdopodobnie nie rozumie sytuacji, którą stworzył niepełnosprawnym los.
Osobie niepełnosprawnej łatwiej jest wykonać pierwszy krok, jeśli wie, że po drugiej stronie znajdzie człowieka z podobną historią. Sam nie mam problemów z nawiązywaniem kontaktów, jednak wiem, że inni mogą mieć z tym trudności. "Zaklęci w sobie" to idealne rozwiązanie dla tych, którzy są mniej odważni i zamknięci w sobie, dla których wyjście do ludzi stanowi już jakiś sukces.
Joanna Kwasigroch
Fot. archiwum prywatne
Więcej pod adresem: www.zakleciwsobie.pl